Gapen is slapen

Ik heb makkelijke slapertjes, maar moeilijke ‘naar-bed-gaandertjes’. Net zoals ik zijn ze meer avondmens dan ochtendmens. Overdag zijn ze vaak niet te volgen, maar als ze naar bed moeten, schakelen ze over op slow motion. O mama, nog een knuffeltje! O mama, nog een kusje! O mama, ik moet nog naar toilet… Het grappige is dat ik alle trucjes herken, ik gebruikte ze vroeger ook.

Nee, ze vinden het heerlijk om ’s avonds bij ons in de sofa te kruipen. Hanna hoopt iedere keer weer dat we haar vergeten als ze heel stil blijft zitten. Maar dat is nog nooit gelukt. Lezen in bed, dat is de truc die het tegenwoordig doet, vooral bij Karel. Een andere goeie truc, die vroeger vooral aansloeg: om het eerst boven!!! En dan rennen en elkaar proberen tegen te houden. Nu voelt Karel zich daar te groot voor. Hoewel, soms pakt het nog.

Ook boven, als ze al in bed liggen, is elk excuus goed om het licht weer even aan te doen: een muggenbeet waar absoluut en nu meteen zalf op moet, een geschaafde knie die absoluut meteen ontsmet moet worden. Of de eeuwige klassieker: “Mama, ik heb dorst! Kun je nog een glaasje water halen?” Soms verlies ik dan mijn geduld. Hans vindt dat ik overdrijf. En effectief: als hij hen in bed steekt, duurt het vijf minuten, bij mij gemiddeld een half uur. Bij vaders jeukt er blijkbaar nooit iets, of moet nooit iets ontsmet worden… Bang zijn ze gelukkig niet, hoewel Hanna een tijdje geleden plotseling alle hoeken van haar kamer begon te inspecteren om zich ervan te vergewissen dat er geen dikke, vette, gemene spin zat. We hebben samen een grote spinnentekening gemaakt, een zotte lieve spinnenmeid verzonnen met heel veel spinnenvriendjes. Het heeft geholpen. Het leukste moment is ons babbeltje, als alle trucjes uitgeput zijn en het licht definitief uit is. Dan praten we over hun dag, over probleempjes die levensgroot zijn, over dingen waar ze om gegierd hebben. Altijd leerrijk, die inkijk in hun hoofdjes. En dan is het definitief. Of zoals we vroeger zeiden, toen ze nog echt klein waren: dada dodo.

Ik ben Nathalie, heb twee kinderen – Karel en Hanna - en een man, Hans. Ik werk voltijds als journaliste bij vtm.