Opvoeden? Laten we eerst maar eens opstaan…
Dat gevoel heb ik iedere ochtend als Hanna en Karel bij me in bed kruipen. Hans staat beneden dan al koffie te zetten, consequent en doelgericht, efficiënt en wakker. Intussen knuffelen wij er boven op los. Ook doelgericht hoor. Knijpen, kietelen, kussen en babbelen. Het duurt altijd te kort en het is vaak Hans die ons uit onze knuffelroes haalt. ”Kunnen jullie nu niet eens een keertje vroeger opstaan?”, krijgen we wel eens te horen. Terecht hoor, ik begrijp het wel. Als we het echt te bont hebben gemaakt boven, is het Hans die de stress na de knuffelsessie moet opvangen. Dan is het rap rap wassen, aankleden, ontbijten, snel de schoolagenda lezen en in de slechtste gevallen vaststellen dat Hanna iets over dieren doet op school en dat er prentjes geknipt moesten worden…. En dat Karel zijn dictee nog moet verbeteren. Ik probeer dan vrolijk te blijven, maar dat is verschrikkelijk moeilijk als Karel maar naar zijn schoenen blijft staren.
Ik hoor het altijd graag: een goede organisatie zorgt voor gemoedsrust. Dat zal wel, maar ik heb nu eenmaal een afkeer van regelmaat en laat graag alles komen zoals het komt. Ik heb niet voor niets een drukke, onregelmatige job, lange dagen, lange avonden en ook lange weekends. Iedere week weer anders. De kinderen hebben zich aangepast, Hans ook. Gelukkig hoeven we voor opvang nauwelijks een beroep te doen op anderen. Hans is onze nine-to-fiver. Gelukkig maar dat iemand in dit huis voor wat regelmaat zorgt.
Ik ben Nathalie, heb twee kinderen en werk voltijds als journaliste bij vtm. Voltijds in de media wil meestal zeggen: 40 tot 45 uur per week. Karel is mijn zoon, hij is bijna 9, en Hanna is mijn dochter, zij is net 6 geworden. Hans, mijn man, is iets ouder.
