Driftbuien en bijten
Bij een opvoedingswinkel kun je terecht voor informatie, pedagogisch advies en het Triple P-programma. In het Triple P magazine beantwoordt de opvoedingswinkel werkelijke vragen van ouders...
Glenn gooit zich op de grond
Sinds enkele maanden kan onze zoon Glenn erg boos worden als hij zijn zin niet krijgt. Hij begint dan hevig te krijsen, gooit zich op de grond en is niet meer te kalmeren. Dat gedrag stopt pas wanneer ik hem zijn zin geef. Bijzonder vervelend is dat hij dat nu ook bij de bakker en in de supermarkt begint te doen. Het is zo ver gekomen dat ik bij voorkeur alleen ga winkelen en Glenn even naar oma breng.
Karine
Beste Karine,
Driftbuien komen vaak voor bij peuters, kleuters en jonge kinderen van de lagere school: roepen, slaan en schoppen, zich op de grond gooien, speelgoed kapotmaken... Als ouder krijg je er soms stress van. Kinderen ontdekken dat ze steeds meer een individu zijn, met eigen behoeften en wensen. Ze willen heel graag hun wil doordrijven en proberen uit waar de grenzen liggen. Soms kan een kind zich ook niet begrepen voelen, of gefrustreerd zijn omdat iets hem niet lukt of omdat hij iets niet mag. Omdat ze hun gevoelens nog niet kunnen vertellen, reageren kinderen vooral lichamelijk, met driftbuien als gevolg.
Hoe kun je daar als ouder mee omgaan?
- Schenk spontaan aandacht aan je kind, ook als er geen conflicten zijn.
- Probeer vooral te kijken naar wat er goed gaat en geef dan een complimentje.
- Negeer negatief gedrag zoals zeuren of gek doen en zorg voor afleiding.
- Als negeren niet lukt, ga dan naar je kind toe, zeg kordaat wat hij niet en wel mag doen, bijvoorbeeld mooi praten in plaats van krijsen.
- Stel duidelijke en concrete regels en wees daar consequent in. Stel niet te veel grenzen, want je kind heeft ook ‘ontdekkingsruimte’ nodig.
Als de driftbuien niet ophouden, kun je je kind in time-out zetten. Je haalt je kind weg uit de situatie en laat hem rustig worden.
We hopen dat je met deze tips alvast aan de slag kunt gaan met Glenn.
Lauren duwt en bijt
Ik ben een mama van twee zoontjes, Lars (5) en Lauren (2,5). De laatste tijd merken we dat Lauren zijn oudere broertje regelmatig pijn doet. In de klas duwt hij anderen weg, of bijt hij. Als wij dit gedrag zien, reageren we boos en zetten we hem in de hoek. Als hij even later weer gaat spelen, trekt hij alweer aan de haren van zijn broer. Mijn man en ik schamen ons. Lauren was vroeger altijd zo’n lief kind… Heeft hij dit op school geleerd?
Een radeloze mama van twee zoontjes
Beste mama,
Het is normaal dat je bezorgd bent. Toch willen we je geruststellen, want slaan, bijten, krabben of aan de haren trekken komt veel voor bij jonge kinderen. Als je het onmiddellijk aanpakt, is het vaak ook maar tijdelijk.
Als een slachtoffertje fel reageert, dan wordt dat gedrag alsmaar interessanter. Soms zal je zoontje ook nog beloond worden. Zeker als hij het glanzende autootje van zijn broer kan afpakken. Weet ook dat je zoontje van 2,5 jaar nog niet over voldoende inlevingsvermogen beschikt. Wat ook de redenen zijn, je moet kordaat en consequent reageren op dit ongewenste gedrag.
Hou je zoontje tijdens het spel goed in de gaten. Negeer het niet wanneer hij andere kindjes pijn dreigt te doen. Reageer snel. Doet hij een ander kindje bijvoorbeeld pijn omdat hij net ook dát speelgoedje wil, ga dan naar hem toe, kniel tot op zijn hoogte, maak oogcontact, raak hem aan en zeg op een duidelijke en besliste manier: “Je mag dit kindje geen pijn doen. Je mag wel met dit speelgoed spelen”, waarbij je hem een ander speelgoedje geeft.
Als hij braaf begint te spelen, geef hem dan zeker een complimentje. Zo moedig je je zoontje aan om het gewenste gedrag te herhalen. Toon hem ook hoe lief jij bent voor hem en de anderen. Leer hem ook lief te zijn, door andere kindjes te aaien of een zoentje te geven. Prijs hem bij goed gedrag.
Als je zoontje toch nog in de verleiding komt om andere kindjes pijn te doen, dan kun je daar een ‘consequentie’ tegenover stellen. Zet hem rustig maar kordaat enkele minuutjes apart op een stoeltje in de nabijheid van de activiteit. Maak hem duidelijk waarom hij even afgezonderd wordt van het spel. Blijf je verwachtingen steeds herhalen en consequent reageren. Kaart dit ook bij de juf aan, zodat jullie op dezelfde manier met Lauren omgaan.
Hopelijk hebben we je een eindje op weg geholpen. Veel succes.
Ik ben precies een sergeant!
Ik ben een alleenstaande moeder met twee kinderen: Jordan is 9 jaar en mijn dochter Afi is 7 jaar. De laatste tijd heb ik de indruk dat ik mijn kinderen voortdurend moet commanderen. Ze laten alles aan mij over. Daardoor is de sfeer niet meer aangenaam. Wat kan ik doen?
Mercy
Beste mama,
Veel ouders verzeilen in een situatie waarbij ze het gevoel hebben dat ze steeds moeten opspelen of commanderen. Als alleenstaande mama sta je er dan nog eens helemaal alleen voor. Dat is niet makkelijk. Wat kan je nu doen? Ga met je kinderen rond tafel zitten en maak samen duidelijke afspraken. Stel bijvoorbeeld een lijstje op met taken die de kinderen op zich kunnen nemen. Maak hun taken niet te zwaar, ze zijn immers nog maar 7 en 9 jaar. Het is beter om hen een aantal kleine taken te geven die ze goed doen dan teveel taken die ze uiteindelijk toch niet doen.
Geef je kinderen inspraak over de keuze van de taken. Maak hen wel duidelijk dat je echt op hen rekent. Als je kind een taak volbrengt, geef je hem of haar complimenten. In het begin kun je zelfs een beloning in het vooruitzicht stellen.
Opvolgen en evalueren van de afspraken is zeker noodzakelijk. Bevestig de dingen die goed lopen en wijs hen erop als er iets is blijven liggen.
Veel succes en hopelijk wordt het thuis weer gezellig.
