Mijn mie tut kan haar duim niet laten

Mijn dochter is een echte mie tut. Altijd al geweest. Heel snel na haar geboorte wist ze haar piepkleine duimpje al in haar mondje te wringen. Sinds die dag is haar duim haar grootste troost. Wij bekijken het met een zekere vertedering, want inderdaad, ook ik en ook mijn man waren vroeger hardnekkige duimverslaafden. Een misvormd verhemelte, scheve tanden en later beugels, we hebben het allemaal gehad.

Maar Hanna is wel de kampioen van ons gezin. Soms zoog ze zo hard dat haar duim helemaal rood en pijnlijk werd. Geen probleem voor Hanna, dan ging de duim gewoon de lucht in om af te koelen en schakelde ze over op haar andere duim.

Maar nu is ze zes, en krijgen we het gevoel dat er iets moet veranderen. Wij ervaren het niet als een probleem, maar iedereen zegt ons wel dat het een probleem is. `

Twee jaar geleden spraken we met haar af dat ze overdag niet meer zou tutten. ’s Avonds in bed en als ze moe is, alleen in die gevallen krijgt de duim groen licht. Maar ja, ze is niet op haar achterhoofd gevallen… Als we haar na school betrappen op een duidelijk deugddoende tutpartij, krijgen we te horen dat ze moe is. "En dan mag het toch?" Scheve tanden vindt ze ook geen argument, want beugels zijn toch ‘cool’.

Welja… We zijn duidelijk niet streng genoeg. En ik moet eigenlijk toegeven dat het me moeilijk valt om haar die lekkere en vooral troostrijke duim te verbieden. De herinneringen aan die lekkere duim zijn nog veel te zoet.

Ze zit nu in het eerste studiejaar. Grote veranderingen, eindelijk gedaan met roze kleren, eindelijk lezen en rekenen, eindelijk groot!! En vaagjes merken we dat ze ondanks onze laffe houding zoetjesaan afscheid begint te nemen van haar duim. Ze beseft dat het niet echt ‘cool’ is, en ‘cool’ wil ze absoluut zijn!

Mijn dochter is op haar zesde nog een mie tut. Ze neemt haar tijd, maar ze stopt wel… als zij er klaar voor is.

Ik ben Nathalie, heb twee kinderen en werk voltijds als journaliste bij vtm. Voltijds in de media wil meestal zeggen: 40 tot 45 uur per week. Karel is mijn zoon, hij is bijna 9, en Hanna is mijn dochter van 6. Hans, mijn man, is iets ouder.

 Heeft je kind ook nog een tutje? Hoe ga jij hiermee om?